#9 – Dag 1 – Proloog

De dag begon met een heerlijk ontbijtje in het hotel, waarbij we tevens een sport-taxi regelden. Vervolgens hadden we nog genoeg tijd om relax formule 1 te kijken en nog een laatste blik op de bike te werpen, die de dag ervoor al helemaal geprepareerd was. En even later zaten we al in de sport-taxi die ons naar de campus zou brengen voor de start van de Cape Epic! Als ik het nu schrijf klinkt het allemaal best relax, maar natuurlijk waren we behoorlijk nerveus. Het plan was duidelijk: KNALLEN!

De proloog is 20km lang met iets van 600hm en we schatten er ongeveer een uurtje over te doen. De energiesystemen die daarbij aangesproken zouden worden zijn zo anders dan die van de langere tochten dat we wisten dat het weinig effect zou hebben op de komende dagen. Daarbij weet je dat zo’n korte wedstrijd pijn doet, ook als je probeert “te sparen”, dus waarom dan niet alles eruit persen en een leuke uitslag proberen te rijden om wat extra motivatie voor de volgende dagen eruit te halen? :D.

Le grand départ! Cyril vond het grappig blijkbaar… toen wel nog :D

Even voor onze starttijd werden we via een wachtrij naar het start-platform geloodst en de spanning steeg. We hadden er zin in en voordat we het wisten stonden we op het platformpje met een lange groene grasstrook voor ons. De kerel van de UCI begon af te tellen en na een laatste “box” van Cyril rolden we het startblok af. Ik helemaal geconcentreerd en Cyril met een grote lach op zijn gezicht (zo zag ik later op de foto’s :D).

Ik zou het eerste asfalt-stuk op kop rijden en Cyril zou later overnemen zodra de vlakke power-stukjes voorbij waren.

Het campus-uitzicht van Cyril!

Zo gedacht, zo gedaan. En met een grote kracht inspanning voerde ik het tempo op het grasveld al op. Continu achteromkijkend zag ik dat Cyril moeite had met die eerste versnellingen (12 kilo verschil (natuurlijk alleen verschil in spiermassa… :P haha) zijn toch wel behoorlijk als het gaat om absoluut vermogen, maar die verschillen zijn wel vaak genoeg besproken.).  Nog voordat we goed en wel op het asfalt waren haalden we al het eerste team in dat 20s voor ons vertrokken is en zo reden we samen het eerste stuk door de asfalt-straten van de campus alsof we de laatste kilometer van een sprint-etappe reden. Na een lastig stukje asfalt-klim kreeg ik al een “lekker tempo” van achter te horen, wat al aangaf dat Cyril in zijn element was en na een kort technisch trailtje zou het dan ook vooral omhoog gaan tot de bekende “Deadmans-tree”. Op het brede pad nam Cyril ook over en bleef het tempo hoog. Ik zat zelf continu op mijn limiet en na een korte blik op het wattage kon ik me niet voorstellen dat Cyril daar ver van af zou zitten. Op dit stuk haalden we nog enkele teams in en op een technisch klimmetje voelde ik een hand op mijn rug van Cyril. Ik dacht nog: “ECHT? Heb je nu nog zoveel over om te duwen?” Het duwtje was ook niet super krachtig, maar alleen al het feit dat hij wilde duwen was al opmerkelijk en bewonderenswaardig. Ik vertelde hem wel meteen dat het hier weinig zin zou hebben, we reden net op een stuk met losse stenen en gruis en hij moest daar doorheen om naast mij te blijven. Het risico op problemen woog niet op tegen de tijdswinst. Maar desalniettemin gaf het aan hoe goed we in vorm waren, want ik zag al geruime tijd cijfers op mijn klokje, die ik tijdens de training alleen bij de maximaal blokjes zag! Na nog een laatste vlak oplopend stuk kwam er steeds meer publiek en we wisten, door het aanzwellende gejuich en geschreeuw dat we in de buurt kwamen van de finale klim met de prachtige naam: “Deadmans-tree”. Bovenaan de klim stond een mooie grote boom die het hoogste puntje aangaf en ik had het gevoel dat het duidelijk te zien was dat wij (ik zeker wel) alles gaven tijdens de proloog.. mijn gezicht was behoorlijk vertrokken (zo bleek op foto’s die ik na afloop zag (zie hieronder) ) en het publiek schreeuwde en joelde alsof we de leiders in de tour de france waren! Dat gaf een extra grote boost en bij mij persoonlijk sneuvelden er op dat klimmetje ook nog de nodige oude power-recordjes.

De klim met op de achtergrond de “Deadman’s tree” – credits by enduro seal

Cyril zag er op de foto’s geconcentreerd, maar wel nog onder controle uit en zodra ik bovenop het tempo op het lange asfaltstuk omhoog gedreven had nam hij over om het tempo hoog te houden. We reden nu net aan de onderkant van de steile rotswanden van de tafelberg (gelukkig hebben we 2 dagen eerder van het uitzicht kunnen genieten, want tijdens de race was ik meer bezig om de 10meter voor mijn wiel in de gaten te houden.) en het was behoorlijk druilerig weer, met een frisse wind en af en toe wat motregen. Dit is natuurlijk niet het weer waarvoor je naar Zuid-Afrika komt, maar voor zo’n proloog van 20km is dit echt perfect! Geen modder, geen hoge temperatuur, maar tevens niet stoffig en ook niet koud.

De asfaltweg slingerde onder langs de rotsen, licht glooiend, op en af en na een laatste klimmetje doken we via een rode schotterweg en de groene Landrover-vlaggen de afdaling in. “Landrover-technical zone!” Het was een mooie trail met enkele drops over wat balkjes, waar we zonder al te veel problemen vanaf kwamen. Onderaan kwam nog een vlakke jeeptrack (twee sporen) voordat we het afsluitende single-trail paradijsje opvlogen. Hier ging het continu links, rechts, op en af over allemaal kleine rots- en wortelsecties en daarbij merkte ik duidelijk dat ik een jaartje veel in de bike-parks geweest ben. De kleine kuip-bochtjes kon ik met net iets meer schwung nemen en ik gebruikte mijn remmen amper. In combinatie met krachtig aanzetten na elke bocht liep ik uit op Cyril, maar hij sloot snel weer aan zodra we op de rechtere stukken kwamen. Hier was het alleen nog maar knallen tot het eind en, na nog wat mensen in te halen op de rechte stukken onderaan, rolden we al het gras van de finishstraat op. Nog een paar keer omkijken of we goed samen reden en dan nog eens alles eruit sprinten om vervolgens met een prachtige tijd over de finish te vliegen! Ik had een ontzettend euforisch gevoel! Dit was racen! Wat een etappe! Heerlijk!! De volgende 10 minuten gingen we enthousiast nog eens alle kleine details van de race door. Het euforische gevoel was de bevestiging dat de tactiek om die eerste dag te vlammen de beste was. Een 59e plek algemeen! Deze is in de pocket en neemt ons niemand meer af.

Dat gevoel steeg alleen maar naar gelang de resultaten van de prof’s en prominenten binnen druppelden. Wij waren ondertussen al gedoucht en onderweg met de rolkoffers richting de bus en niet veel later reden we door de buitenwijken (townships) van Kaapstad richting het eerste echte Cape Epic kamp. Langzaam kwamen we weer een beetje tot rust en zulke uitzichten met krottenwijken tot aan de horizon herinneren je wel weer aan andere dingen dan de sport, vooral hoe groot de verschillen hier zijn tussen rijk en arm. Het geeft me elke keer weer een ongemakkelijk gevoel, maar tegelijkertijd maak je jezelf wijs dat de wereld nu eenmaal zo is en ga je weer verder met de “waan van de dag”… namelijk onze wedstrijd, waar we al zolang naar toe leven! (hehe, probeer van uit dit thema maar weer een goede brug te maken naar het heerlijke  gevoel van de wedstrijd.)

Cyril was ondertussen bezig de filmpjes van zijn gopro op zijn handy te zetten en al enkele dingetjes online te zetten, terwijl aan de rechter horizon de oceaankust dichterbij kwam en we de eerste bergen overreden. Die bergen zagen er op afstand helemaal zwart uit en toen we dichterbij kwamen was ook duidelijk waarom. Gigantische bosbranden hebben afgelopen Januari de beroemde “groene” Garden-route veranderd in een grijze stof-woestijn. Mede door de droogte waar ze hier al heel wat jaren te kampen hebben moet het een behoorlijk groot vuurtje geweest zijn. Volgens het route-boekje (en de mails van de organisatie tijdens de bosbranden) zouden we dat de komende dagen ook van heel kort bij te zien krijgen.

Bij aankomst op de campus van de “Hoërskool” oftewel hogere school, kozen we een tentje uit en richtten we ons “huisje” voor de komende twee nachten in. Die middag hebben we nog wat over de campus gelopen en het cape-epic kamp verkend met de verschillende eet, drink, massage- en reparatie-tenten en natuurlijk de gigantische event-tent. Tevens is er nog een “chill-area” met wat zitzakken, matrasjes etc, waar we nog wat “gechillt” hebben en onze lievelingssport bekeken hebben (cricket). Het was zo spannend dat we ons alweer moesten haasten om de bidons voor de dag erna op tijd in te leveren bij de “bottle-service”. De avond werd afgesloten met het belangrijke koolhydraten stapelen voor de volgende dag. Daar kregen de leiders hun leiderstruien en na een korte tactiek bespreking liepen wij de donkere avond in om daar te merken dat blijkbaar alles om 20:00 al dicht gaat.. kortom: tijd om ook maar in het tentje te gaan liggen!

Op naar etappe 1!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *