Category Archives: Algemeen

Losse berichten

Website online!

De website is weer online!

Hij is nog niet helemaal in orde, maar hopelijk overzichtelijk genoeg om onze avonturen een beetje te kunnen volgen.

Aan de rechterkant staan de belangrijkste links naar verdere informatie van ons en de officiële websites. Aan de rechterkant (of helemaal onderaan de site!!) vinden jullie de berichten en de events.

Veel plezier!

Cimes de Waimes 2013!!

Start!

Door Fabian:
Eindelijk was het weer zover. Het seizoen is voor de meeste van onze X-track renners eindelijk weer van start gegaan. Door het aanhoudende slechte weer waren de vroege wedstrijden in het seizoen geen echte optie. Maar op Hemelvaartsdag was het dan zover. Een flinke vertegenwoordiging van X-track stond aan de start in Waimes. Eén van de meest technische ritten van het seizoen. Het is 85 km puur genieten. De weersomstandigheden maakten het er allemaal niet veel makkelijker op. De hele rit richting Waimes was het flink aan het regenen. Eenmaal aangekomen leek het even op te klaren maar voor we het wisten kwam het met bakken uit de lucht vallen.
Dit mocht echter de pret niet drukken. Eenmaal in het startvak opgesteld stopte het dan toch met regenen. Een paar minuutjes na negen uur klonk dan eindelijk het verlossende startschot. De pret kon gaan beginnen. We draaiden de eerste veldweg op en van de mooi gepoetste fiets bleef niets meer zichtbaar. Het was glibberen en glijden over de wegen en paden. Ik probeerden vanaf de start zonder me op te blazen een beetje uit het geweld van de drukte te komen. Het gevoel zat direct goed. Ik had de draai lekker te pakken. Anders dan andere jaren waren de renners van de 85 km gescheiden van de overige afstanden. Hierdoor was het beter mogelijk om naar voren te rijden. Bergop liep het allemaal super. Sommige afdalingen waren behoorlijk verraderlijk en hierdoor heb ik de grond ook eens van dichtbij kunnen bekijken. Gelukkig viel de schade allemaal wel mee. Snel weer op die fiets en door. Op sommige stukken kwamen alle afstanden dan toch weer bij elkaar. Hier was het oppassen geblazen en zorgen niet te veel tijd te verliezen door achter deze renners te blijven hangen. Overal waar kansen lagen om erlangs te glippen gebruikte ik ze. Ik wist dat het zwaarste gedeelte tot aan de skipiste van Ovifat was. Hierna zou het allemaal minder technisch worden en de klimmetjes ook wat korter. De skipiste ben ik zo hard mogelijk opgereden. Bovenaan even stoppen om de bidon te vullen en even snel een energie reep naar binnen werken. Vanaf hier werd het ook allemaal wat rustiger. Sommige stukken reed ik moederziel alleen. Dit gaf vooral veel plezier op de singletrails. Ik kon volledig mijn eigen tempo bepalen. Tot aan de laatste 15 km wist ik zelfs nog renners van de lange afstand terug te pakken. Bij nog 10 km te gaan voelde ik wel een lichte hongerklop opkomen. Even snel een reep naar binnen en nog maar eens een flinke snok eraan geven. Het dorp kwam in zicht. Nog maar één afdaling en dan over de finish. Ik was erg content met het rijden. Het verliep allemaal wel soepel. Dit belooft hopelijk nog veel voor de rest van het seizoen.
Winand was zelfs winnaar op de 45 km bij de Masters. Hij heeft ongelooflijk goed gereden.
Verder waren Harry, Wim, Gène en Sjoerd ook nog vertegenwoordigd aan de start van deze mooie wedstrijd.
Het gaat een mooi seizoen worden voor X-track. Laat die trails maar komen.

Grand Raid 2012

Gène:

17-8-12:
De ochtend een dag voor het vertrek was weer een memorabele. Vaders had niet goed geslapen. Toen hij gisteren zijn spullen aan het pakken was, vond hij het niet nodig om een slaapzak mee te nemen. Zijn redenatie was dat hij ook thuis onder een laken slaapt. Die gedachtegang heeft hem een koude nacht bezorgt. Het deed mij denken aan de Transalp 2010. Toen heb ik ook dagen zonder slaapzak geslapen, omdat alle slaapspullen in de kapotte camper lagen. 700km verder op.

Het zonnetje schijnt nu en het is nog vier uurtjes tijden tot aan Sion, Zwitserland. De inschrijving van de hel…

17-8
We hebben een plek gevonden om te douchen, te toiletteren en te schranzen. Spagetti all you can eat voor CFR 26,- de man. Dat wordt flink wat caloriën stapelen. Fiets is er klaar voor, nu nog een goede nachtrust en een vroege wekker. Morgen zijn er 10 bevooradingen en de laatste klim is een vuilak. Dat worden bitter sweet dreams komende nacht.

18-8
Normaal gesproken zijn er geen eenden dieom 5:00 kwaken. De eenden van m’n wekker waren toen wel al wakker, zelfs na een keer snoozen. Het was nog donker en redelijk fris. Na het ontbijtje de baggage afgegeven en de 10 min voor de start stonden we in het startvak. Een erg stil startvak in een inmiddels schemerig maar warm zonnetje. De start was erg eenvoudig en stil. Logisch ookom 6:30 in de ochtend.

De weersverwachtigen klopte goed. Een strak blauwe lucht en een prachtig zonlicht in de vroege ochtend samen met een harde gladde bergweg omhoog, zorgde voor het decor. De eerste 60km waren, afgezien van de hoogtemeters, naar mijn beleving eenvoudig. Het parcours stelde tot op dat moment weinig voor. Ik begon ook te twijfelen aan mijn bandenkeuze. Een snelle lichte semi slick band zou prima zijn geweest. Na de eerste 60 km kwam er al af en toe een technische passage. Af en toe dacht ik even terug in Polen te zijn. Vooral tijdens een singletrack die vol lag met stenen.

Bij de doorkomste van de laatste vertrekplaats (de wedstrijd is opgesplitst in meerdere afstanden, Verbier de verste) lag ik nog op een sneller tijdschema. De laatste klim moest toen nog beginnen. Inmiddels was het wel al middag geworden en de zon was sterk en warm. De schaduwen van de bergen waren weg. Het eerste stuk van de klim was dan ook in gevoelstemperatuur niveautje sauna. Er stonden dan ook veel mensen langs de kant. Half zwemmend in een van de berg stroompjes, samengepakt onder een van de weinige boompjes of zittend langs de kant. Alemaal met een blik van “waar ben ik in vredesnaam aan begonnen?”.

In mijn eigen tempo ben ik door blijven gaan en heb me ook door de technische passages gewurmt. Soms even van de fiets, omdat ik de vermoeidheid niet de kans wilde geven om me fouten te laten maken. Gelukkig zorgde een lekker fris briesje voor wat verkoeling naar mate je hoger kwam. Na een verzorgingspost halverwege de berg was ik me al af aan het
vragen waar dat bekende en beruchte loopstuk zou zijn. Na de tweede verzorgingspost op die berg wist ik het. Eigenlijk wil ik het er niet meer over hebben en verdringen uit mijn geheugen. Dat stuk was wel genoeg om je fiets naar beneden te mikken en stilzwijgend naar  huis te gaan. Met andere woorden: een brok ellende.

Na dat dat stukje “waar we het niet meer over hebben” kwamen nog wat gratis kilometers, een kort maar fietsbaar vervolg op dat ene stukje en nog meer gratis kilometers. Ik moet ook zeggen dat het bijzonder leuke, mooie en spannende gratis kilometers waren tot aan de finish. Op een paar seconden net onder de 10 uur weten te finishen.

Conclusie: de Graind Raid Cristalp is er eentje onder de noemer “die moet eens gefietst hebben”. Erg mooie omgeving met prachtige uitzichten. Het is ook een marathon waarbij het beste tot het laatst bewaard wordt. Dus let op de indeling…

Bernard:

Na Polen was ik toch wel redelijk moe, en mijn belangrijkste gedachte waar begin je aan.

Goed inderdaad mijn slaapzak thuislaten, want je hebt tenslotte plaats genoeg in de bus, om iets mee ten nemen wat je uiteindelijk niet nodig hebt, en het is toch heel warm. Alleen niet in bergen! Dus eerste nacht niet geslapen van de kou. Tweede nacht wel, want toen heb ik met armstukken en beenstukken aan geslapen.
Verder zou dit mijn marathon worden die je eens moet hebben gereden. Met mijn 54 jaar zal dat wel niet zo vaak meer gaan gebeuren. Goed de organisatie was eentje van: dit heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Fiets wordt gecontroleerd in Sion en ook nog serieus!! Daarna naar Verbiers, onze startplaats. Uitzicht idem als Sella.
Alleen geen pasta party van Mano.
Dus zelf iets gezocht en dat was uiteraard minder, maar ook voldoende.
De start om 6.30 uur.Ook nog nooit zo vroeg gestart. Gelijk een helling van 8 km stijl maar te doen, geen ritme gevonden
maar het gaat nog lang duren vandaag dus geen paniek.

Tweede helling ging al beter, alleen in de afdaling snakebite PLUS misschien scheurtje in mijn carbonvelgje!!!Heb zeker 15-20 minuten moeten lopen want ik kreeg met mijn “licht “pompje mijn band niet opgepompt.Dus naar de eerste verzorging gelopen tevens reperatie plek. Binnenband erin en weer gaan met de banaan. Derde- vierde helling gingen super.Het Sella gevoel voor mij.Maar de de echte berg komt nog! Vijfde helling ook goed en maar andere inhalen, net of ik alleen maar red bull drink, het geeft je vleugels!! Dan komt de echte berg. Zou ongeveer 20 km klimmen zijn.??Het begin ging nog aardig alleen op een gegeven moment kon ik niemand meer inhalen. Toen kwam het loopstuk. Van te voren bordje gezien wandelweg 1 uur 50 min. naar de top van de berg!! Zal toch niet waar zijn.Gelukkig heb ik mijn fiets bij me.Nog wat tips gekregen van een belg die deze rit al eerdere heeft gereden. En dat hielp wel een beetje.Volgend mij heb ik uiteindelijk ongeveer een uur erover gedaan incl. het loopgedeelte. Daarna afdaling van niks en… steen tegen mijn achter derr. Deze tussen mijn spaken. Twee spaken afgebroken en derr. wat geen kant meer opkan. Terug gelopen naar de top hopende dat ze me daar kunnen helpen. Derr. weer een beetje recht gemaakt en kon een à twee versnellingen weer gebruiken. Alleen daar zat een stuk tussen dat ik weer moest lopen. Hoeveel tijd verloren? Zal me boeien!! Als ik maar kan uitrijden. Dat gaat uiteindelijk lukken, komt nog een hele leuke afdaling met een heel leuk moment. Staan een stuk of 6 jongeren die je een flesje bier aanrijken. Of ik hier zin in heb??Of ik hier zin in heb.In een keer leeg gedronken Met applaus van iedereen. Zij weten ook niet welke zaak ik heb, die sukkels.
Gefinished in een tijd van …. Zou het echt niet weten.Wilde binnen de 10 uur binnekomen.Maar Gène is dat maar net gelukt dus dat mij zou dat never nooit lukken. So what??
Grand Raid Cristalp: Conclusie>
Moet je een keer gereden hebben,maar nooit meer.
Super georganiseerd.
Veel tijd kwijt, omdat finish en start niet op dezelde plaalts ligt.
Uitzichten: SUPER- SUPER-SUPER. ( duidelijk)
Kosten; Veel te veel.
Voorkeur : SELLA RONDA.

Meer foto’s vind je HIEEEER

Stage 5: de laatste loodjes.. (UPDATE: video-interviews)

Bernard (22e in 6:23uur – eindklassement 17e in 30:40uur):

laatste dag
Totaal geen kracht meer. Ontzettend warm vandaag geweest. Eerste 40 km. heel zwaar, veel zon, veel bergen op en af. na ongeveer 45 km komt er asfalt strook van 20 km. Dit hebben we met zijn allen wel verdiend. Ben onderweg erg geschrokken van een Oostenrijker  die gevallen is net voor mij. Lag helemaal stil.Team maat was de organisatie aan het bellen, omdat hij zijn  rug niet kon bewegen. Tegen mezelf aan het praten Nu neem je ook totaal geen risico meer, dat stuk was echt niet om te vallen,maar die was waarschijnlijk net zo moe als jezelf en dan maak je fouten. En dit kan dus echt niet.
Heb helaas geen info gekregen hoe het met hem is afgelopen, zijn  zeker niet uitgereden.Maar goed ik wel! Maar vraag niet hoe.
Beste van de hele week zou nog komen.
De afsluitingsparty was er een om niet snel te vergeten.  Voor ongeveer € 25,- je  helemaal klem drinken in een bar???
Geweldige sfeer. Veel complimenten gekregen met mijn rijden van de hele week van andere rijders. Berg op ging het steeds erg goed met je, heb ik vaak gehoord. Bergaf heb ik niet veel gehoord alleen dat ik wel eens viel!!! Verder dat jij met alles toch nog hebt uitgereden, klasse.

Conclusie van mezelf:
Dacht dat ik toch iets korter dan nu, achter Fabian zou eindigen.
Dag 1 goed gereden, maar doordat ik rustig gestart ben heb ik zeker 15 min. file gehad wat zij niet gehad hebben.
Dag 2 ben ik voor Fabian geëindigd, en dat was mijn doel 1 keer voor een x-tracker eindigen, mits hij geen pech zou hebben.Ben Fabian voorbij gegaan in een bergop en daarna zijn er nog vele technische stukken geweest  Dat is zijn terrein. Hij is nog een keer voor me geweest, maar daarna ben ik heb toch maar mooi weggereden.
Dag 3 Was voor mij te veel van het goeie, eerste stuk was lange bergop, die ging nog goed. Maar daarna moest ik, en ik niet alleen, veel te veel van de fiets, was gewoon niet leuk meer. KUT ROUTE.
Ook nog hard gevallen( voor de eerste keer deze week) met gevolg flinke snee in mijn gezicht.Maar wat erger was mijn zelfvertrouwen flinke knou gekregen, stuk was helemaal niet moeilijk puur gevolg van niet in de wedstrijd zitten
Dag 4 was voor mij eentje met veel vraagtekens, moesten een soort aquaduct over zonder leuningen, veel zorgen over gemaakt maar stelde niets voor. Daarnaast hedden ze me gezegd dat het nog technischer was gisteren. Maar dat was dus ook al niet zo. Was eigenlijk MTB-en zoals we het hier doen. Ik zij tegen mezelf als het morgen regent start je niet meer. zou ook bullshit zijn geweest.Heb ook goed gereden, alleen zit ik, met nog 7- 8 km wedstrijd achter een vrouw aan, die ongeveer 30 sec. voor me zat. Plots was ze weg, er  was een lange afdaling voor me. Niet naar de bordjes gekeken. Niet opgelet(MOE)  moet ik die afdaling weer op. In de uitslag is zij 30 min. voor mij geëindigd.,(KUT) Ook nog onnodig gevallen Weer gevolg van moe zijn.
Dag 5  Het is op!

Dan nog.
Speling op trapas.Waarschijnlijk Nieuw Frame!!!
Heb gelukkig Fa. Toma vanuit Polen gebeld wat ik moest doen. Doorrijden kan geen kwaad??? Ben bang van wel??

Gène (24e in 4:40uur – eindklassement 26e in 24:55 uur):

De benen voelde erg zwaar de laatste race ochtend. In de eerste klim was het letterlijk overleven. De temperatuur was die dag om 10:00 al opgelopen naar 25 graden. De eerste 40km gingen over energie vretende paden. Vals plat, in het gras met sneaky boomwortels zorgde voor een behoorlijk humeur bij mij. Het moraal zakte weg. Toen ik tijdens een steile afdaling bijna de controle verloor, heb ik even wat krachttermen achter me gelaten. Dat luchtte aardig op. Na de tweede bevoorrading was er asfalt. Eindelijk asfalt. Geen mooi asfalt, maar asfalt met gaten, slecht lopend, maar redelijk vlak. Tijd om eens wat meters te maken.

In de laatste kilometers liep het nog wat moeilijk over een oud militair pad. De allerlaatste kilometers gingen over het pad van de proloog. Het grappige was dat je een week geleden de grootste moeite had en nu er eigenlijk je hand niet voor omdraaide. Toen de laatste afdaling en de finish!

Race uitgereden. Zware week gehad en eigenlijk best tevreden over het eindresultaat. Absoluut een aanrader voor iedere technische rijder, die geen snelweg wilt. De Transalp mag iedere start inluiden met AC/DC. Maar de echte highway to hell start in Kudowa Zdroy.

Fabian (37e in 4:55uur – eindklassement 34e in 26:47uur ):

Het heeft even op zich laten wachten voor het verslag van stage 5 geschreven kon worden.

Het beloofde weer een zware dag te worden. Bij de start stond de zon al vollop aan de hemel te bakken. De temperatuur liep dan ook op tot ruim 30 graden. Er stond geen zuchtje wind. Ik had de donderdag best goed verteerd en stond ook op een stevige plaats in het algemeen klassement. Het was dus vooral zaak om deze laatste dag geen brokken meer te maken en de finish heelhuids halen. Vanaf de start merkte ik wel al dat de benen net als donderdag meteen vol liepen en ik geen meter vooruit kwam. Maar ik wist inmiddels uit ervaring dat het zuur er binnen een paar kilometer wel uitgetrapt zou zijn. De eerste beklimming was behoorlijk steil maar gelukkig niet moeilijk want hij ging over een asfaltweg omhoog. De zon stond hier echter zo te branden dat het zweet me aan alle kanten langs mijn lichaam gutste. Bovenaan de klim kregen we een stukje vlak en ietsje berg af. Nog even de grote weg oversteken en daar gingen we weer over een single track het bos in. Nog steeds klimmen. Veel renners moesten hier van de fiets omdat het steil en technisch was. Gelukkig kon ik blijven zitten en ik merkte ook naarmate de klim vorderde ik steeds meer renners begon in te halen. Het begon weer lekker te draaien. Ik reed vrij gemakkelijk van het ene groepje naar het andere. In de tussentijd niet vergeten te drinken. Na 20 km was de eerste bevoorrading. We hadden al wat technische stukken achter de kiezen maar ik vond dat het snel gegaan was. Maar de volgende bevoorrading zou pas op 50 km zijn. Het ging even een stukje omhoog en toen draaiden we weer een single track op. Ik zag de grenspaaltjes alweer staan en kreeg meteen een flash back van woensdag. Ik dacht bij mezelf “niet weer he”. En ja hoor… daar ging het weer super steil bergop en soms nog steiler naar beneden. Het was weer een ongelooflijk zwaar stuk waar sommige beklimmingen weer gelopen moeste worden. Fietsend waren ze niet eens te doen, maar zelfs lopend was het echt gevaarlijk. Na een die beklimmingen kregen we een afdaling. Ik zat voorin een groepje en ging dan ook als eerste de afdaling in. Ik had niet in de gaten dat het eigenlijk te steil naar beneden liep. Ik was dan ook met volle kracht aan het remmen maar mijn fiets begon gewoon over de losse grond te schuiven en ik kreeg steeds meer snelheid. Het was dus proberen te sturen en hopen op een goede afloop. Gelukkig ging het goed maar onderaan de helling had ik het hart in mijn keel zitten. Geen tijd om over na te denken. Ik moest door. De trail bleef nog wel even doorlopen. Soms kregen we van die hele vervelende stuken waar de wortels dwars over het pad liggen en je een beetje het idee kreeg over de brunssumerheide te rijden. Het liep voor geen meter en het koste ontzettend veel kracht. Ondanks dat bleef ik toch wel tempo rijden en zag ik in de verte weer renners opduiken. Ook zei hebben het zwaar waren mijn gedachten. Dus gewoon doorzetten. Vanaf de tweede bevoorrading kregen we een lang stuk asfaltweg die er zo slecht bij lag dat het niet vreemd was dat we hier met de mountainbike overheen moesten. Ik was er stiekem wel behoorlijk blij mee. Even geen technische stukken. Ik kon aansluiten bij een groepje en hier reden we dan ook stevig mee door. Na een tijdje moesten we langs een stuwmeer fietsen en toen draaiden we weer het bos in. We moesten over dikke keien een weg naar boven zoeken. Dit zou één van de laatste beklimmingen zijn. De zon stond nu echt goed te bakken en ik voelde de energie uit mijn lichaam weg vloeien. Eenmaal boven moesten we door een open weiland met eindeloze uitzichten fietsen en daar dook dan in de verte de laatse bevoorrading op. “Nog even” kreeg ik te horen. Het was nu nog een stukje over de asfalt naar beneden en hop daar gingen we weer het bos in voor nog een kleine klim en vervolgens de klim van de time trail naar beneden. Deze kon ik me nog volledig herinneren en dat gaf me een voordeel. Ik wist dat er ook nog een steil klimmetje in zat waar ik de renners die toen nog bij me waren op kon los rijden. Het plan lukte. Maar toen kwam de verassing. De laatse km was veranderd en we moesten een andere afdaling nemen naar de finish dan we tijdens de time trail op de eerste dag opgereden waren. Er zat nog 1 renner bij me en ik zag dat de afdaling er steil was en er onderaan een zeer scherpe bocht zat. Hij waagde het erop en ik zag hem al snel over het stuur gaan en hij bleef maar door rollen. Onderaan miste hij ook nog het bochtje dus rolde hij verder de struiken in. “Dit gaat mij niet gebeuren op 500 meter voor de streep” waren mijn gedachten. Ik moest even terug denken aan de etappe naar Riva in de TransAlp. Dus lekker verstandig even van mijn fietsje af en te voet naar beneden. Zelfs dat was nog behoorlijk opassen geblazen. Onder aan de helling weer even op de fiets en een snelle eindsprint voor de foto. Het zit erop!! Ik heb het gehaald!! Er is iets dat 100% zeker is, en dat is dat deze wedstrijd zwaarder was dan welke wedstrijd dan ook. Hij was zwaarder dan de TransAlp, zwaarder dan AlpenTour, zwaarder dan de Sellaronda Hero!!! Op woensdag zei ik nog tegen mezelf en de andere “nooit meer”, maar nu weet ik het zeker. Hier kom ik terug. Dit was de mooiste, meest technische en zwaarste mountainbike wedstrijd die ik ooit gereden heb.

 

Nog enkele foto’s HIER!!

Sudety MTB challenge (interviews) from X-track on Vimeo.